De tweede jeugd

de poort zorgden er wel voor, dat dit ook niet zou gebeuren, want ze kregen allemaal eiken dag honderd goudstukken, om hun trouw te beloonen.

Het was een moeilijke keus, want het zag er naar uit, dat het erom zou gaan, öf het rijk op te offeren, teneinde den koning in stand te houden, öf den koning op te offeren, teneinde het rijk in stand te houden. En bij alle eerbied en liefde, die men voor den vorst voelde, waren de meeste menschen er toch meer op gesteld, zelf hun hachje te behouden. Een koning zou men wel weer vinden en dan zou men er wel voor zorgen, dat hij niet zooveel te eten zou krijgen, dat er opnieuw gevaar voor het land zou kunnen ontstaan.

Maar er was een man in het land, die raad wist. Dat was niet zoo’n man als er twaalf in een dozijn gaan. Toen hij geboren werd, had z’n moeder een boodschap gehoord, een stem van een onzichtbaar persoon. En die had niets meer of minder verkondigd, dan dat dit knaapje eenmaal koning zou zijn over het groote rijk. Daar schrok de moeder van, want ze wist, dat de koning onsterfelijk was, tenzij men een list gebruikte om hem te dooden. En wie dat probeerde, liep zelf ook gevaar er zijn leven bij in te schieten. Die stem mocht haar eens hebben bedrogen, dan zou haar zoon het leven laten. En ze had hem dan maar liever zoo, zonder dat hij koning was. Daarom sprak ze nooit een woord met hem over die verkondiging bij zijn geboorte. Dat was erg dom van haar, in de eerste plaats, omdat de stem heelemaal niet had gezegd, dat de tegenwoordige koning vermoord zou moeten worden. Maar waarom het ook dom was, dat ze haar zoon

150