De tweede jeugd

Na het eten moet de schemerlamp op, er is nog net een half uurtje en Kareltje komt bij vader, pardon bij Bonger, op schoot.

— Maar nu moet je heel goed luisteren, want dit is een splinternieuw vertelsel. Zoo nieuw, dat ik niet weet, of ’t al klaar is. Nou, dan hoor je het slot wel een volgenden keer.

En dan volgt er iets wat Bonger snel onder het eten heeft bedacht, of liever teruggeroepen uit een ver verleden, toen hij eens zooiets heeft verzonnen of gedroomd:

Heel, heel lang geleden was er een groot koninkrijk. De koning woonde in een paleis, dat niet van steenen was gebouwd, maar van zuiver goud. De vloeren waren van kostbaar marmer en ingelegd met diamanten en edelgesteenten. Niemand mocht daarover loopen, alvorens zijn voeten te hebben gewasschen en dan was het ook nog geen pretje. Bij den ingang was een groote vijver en op den rand daarvan moest iedereen zich neerzetten en zijn voeten wasschen, die het paleis wilde binnengaan. Er stonden steeds honderd wachters voor, om er op te letten, dat niemand dezen plicht verzuimde. Want wat was het eigenaardige? Iedereen geloofde, dat de koning onsterfelijk was. Hij zou alleen worden gedood door iemand, die hem aanraakte, zonder eerst zijn voeten te hebben gereinigd. Het was trouwens niet gemakkelijk om bij den koning te komen. Die zat den heelen dag in zijn prachtige troonzaal onder den troonhemel. Hij gunde zich geen tijd om eens op zijn gemak een uurtje in de prachtige tuinen van het paleis te gaan wandelen. Die waren er dus alleen voor de hovelingen en soms verbeeldden die zich wel, dat de koning

148