De tweede jeugd

Maar hij verwijdert zich alweer in de richting van de gang. Daar loopt hij meneer Pereboom tegen het lijf, ook al een bestuurslid, en die vraagt hem: — Zoekt U soms het toilet, meneer Van Swieten?... Daardoor wordt hij eenigszins ontnuchterd en wandelt met den bezadigsten tred, waarover hij op dit oogenblik beschikt, naar zijn plaats.

Het wachten duurt lang, want het tij dstip van aanvang is al verstreken en men denkt blijkbaar nog niet aan beginnen. — Waar blijven ze toch? Ik begrijp er niets van..., mompelt Van Swieten telkens. Hij kan het niet langer uithouden en gaat weer naar den uitgang.

— Haal je maar geen kou op je hals! voegt de zorgzame Trees hem nog toe, maar hij schijnt het niet eens te hooren.

Even later is het eerste glorieuse moment van dezen middag voor Van Swieten aangebroken. Daar verschijnt hij met zijn zuster en haar patiënt. De goede man straalt van voldoening, praat levendig en heeft oog noch oor voor iets anders. Want de voorzitter heeft het podium beklommen en begint te oreeren. Maar Van Swieten verschuift vele stoelen en spreekt woorden ter introductie van Bonger bij Trees, zoodat een luid „Sssst!” hem tot fatsoen moet brengen.

Zoo Van Swieten voldoening voelt, omdat Bonger hier zit, deze zelf vindt het in de eerste plaats verwonderlijk in deze omgeving te zijn. Het valt hem in, dat Fie toch veel meer macht heeft dan hij ooit heeft toegegeven. Het verschaft ouderlijke, en dus getrouwde, gevoelens, hier te zijn en dat heeft zij bewerkstelligd. Het is zelfs niet onaardig, het is iets nieuws en dat heeft hij hard noodig.

132