De tweede jeugd

naar zijn collega en Fie zegt, dat het hem beslist zeer goed gaat. En of ze niet de kamer kan binnengaan, want ze vindt het niet aangenaam om hier in de keuken en de gang te blijven ronddraaien. Natuurlijk kan dat, maar laat ze een beetje stil zijn, want er staat een cantate van Bach aan op de radio. Kareltje luistert daar iederen Zondagmorgen naar.

Hij zit daar bijna verscholen in den grooten stoel bij den schoorsteen, met het hoofd naar den muur gewend. Als men hem zoo ziet, begrijpt men reeds, dat hij in staat is, ouder-trots wakker te roepen. Fie heeft ook veel muzikaal gevoel en daarom gaat ze muisstil aan tafel zitten. Ze ziet in het radioblad, dat de cantate „Bleibe bei uns, denn es will Abend werden” wordt uitgevoerd. Hoewel ze eigenlijk heelemaal niet godsdienstig is en zich nauwelijks de bijbelpassage herinnert, waarin deze woorden voorkomen, voelt ze ontroering in zich opstijgen, terwijl ze daar zoo zit, het hoofd op den arm geleund. Want zoo ooit de nood van den mensch in weinige woorden is uitgedrukt, dan is het wel hierin. Avond worden — de almachtige nacht komt op, de duisternis. En de mensch, die niet buiten het licht kan, strekt wanhopig de armen naar de zon, naar God, want de grenzenlooze zwartheid gaat hem verzwelgen. De duisternis van den geest komt op en het machtelooze levensinstinct worstelt nog om het behoud van het licht, van de rede, van God. Zij herinnert zich hoe zij jaren dagelijks tusschen zieken en stervenden was. Als boven de tuinen van het ziekenhuis de nacht verscheen, was het soms zeer moeilijk om het geloof in en den wil tot levensvreugde te behouden.

125