De tweede jeugd

voelt zich juist in de stemming daarvoor. Maar, bij God, is het geen toeval, dat hij haar een tiental schreden verder voor de uitstalling van een goudsmidswinkel ziet staan, ijverig verdiept in de bestudeering van de geëxposeerde voorwerpen? Zij ziet er luxueus uit, in haar bontmantel, waarvoor de vrouw van een millionnair zich niet zou hoeven te schamen.

— Waar sta jij zoo aandachtig naar te kijken? Ben je werkelijk in je rijke dagen gekomen?

Met een korten kreet van verrassing keert zij zich om. — Lou, lieveling, jij!... En ze valt hem pardoes om den hals, zonder op de passeerende menschen acht te slaan.

Daarop volgen natuurlijk van weerszijden uitingen aangaande de toevalligheid van deze ontmoeting en informaties naar elkanders welstand.

— Wil je wel gelooven, dat je er beter uitziet, dan den laatsten keer dat ik je heb gezien! zegt Fannie.

— Ja, dat wil ik wel gelooven, want ik voel me nu ook stukken beter.

— O, wat fijn, wat fijn! jubelt zij.

— Waarom? Had je me soms noodig?

— Of ik je noodig had? Jongen, ik ben letterlijk vergaan van verlangen naar je. O, als je eens wist...

— Wat wist?

— Laten we hier even gaan zitten, dan vertel ik je alles.

Ze zitten dan heerlijk knus tegenover elkaar in het café.

Fannie brengt hem verslag uit van haar wedervaren met Frits, wiens bestaan hem reeds bekend was.

Hij denkt: ze is honderd keer beter dan haar gemiddelde

112