De tweede jeugd

verveeld, dat je wel een klein verzetje noodig hebt.

— Erg lief van je — en ze drukt hem waarlijk de hand — dus je blijft op me wachten?

— Maak je niet ongerust. Ik voel me heusch in staat om alleen te gaan. Er zal me niets overkomen...

Ze schijnt zich daarbij neer te leggen. En als zij weg is, glimlacht hij weer, omdat hij zich ontevreden voelt nu hij alleen is. Het is ook zoo merkwaardig, dat hij nog steeds een verpleegster om zich heen heeft, terwijl hij toch al lang niet meer ziek is. Dit gaat ook voorbij, het is een kwestie van korten tijd.

Op straat blijkt het weer zoo zacht te zijn, dat men eerder aan lente- dan aan wintermaand zou denken. Hij voelt zich krachtig, zelfs bijna opgewekt en wie kan hem nu nog de vele beproevingen aanzien, die hij heeft doorstaan? Alle winkels schallen het uit, dat men bij hen cadeaux kan koopen. Daar is het nu de tijd voor. Veel menschen, vooral dames, zijn druk in de weer met het opnemen der étalages. Heerlijk is het om te zien, hoe gemakkelijk al deze menschen leven, hoe zij alles als vanzelfsprekend aanvaarden en datgene wat moeilijkheden of pijn zou kunnen veroorzaken, automatisch wegduwen. In de café’s zitten heeren achter hun bittertje of kleintje koffie en spreken over koersen en politiek. Het leven blijft zichzelf te allen tijde gelijk en het was inderdaad waanzinnig, te meenen, dat het ooit tot fossielen staat zou overgaan.

Zou hij er goed aan doen, Fannie even op te zoeken? Hij komt waarschijnlijk op een geschikt moment bij haar en

111