De tweede jeugd

zich in een gezelligen roman, zooals de boeken van Dickens, die in een Nederlandsche vertaling aanwezig zijn. Het is prettig om oude bekenden als David Copperfield en Kleine Dora terug te vinden, wanneer men met een zoo somber zwijgend iemand in één vertrek is. Soms als zij tersluiks naar hem kijkt, bekruipt haar de gedachte: Wat voor bijzondere dingen heeft hij in zijn hoofd? Of romantiseer ik en gaat er misschien heelemaal niets in hem om?

Zij wil het zoo graag met hem probeeren, hem helpen tusschen de moeilijkheden door te laveer en, trachten van zijn bestaan iets beters te maken dan dit, wat men een schaduwbestaan zou kunnen noemen. Het is wel heel droevig, hem daar zoo doodstil te zien zitten. Vooral wanneer de avond opkomt, heeft Fie al haar krachten noodig om zich niet te laten overmeesteren door de sfeer van somberheid, die er van hem, van deze heele omgeving uitgaat.

Ze heeft wel eens een verzetje noodig en dus schrijft ze aan Lien, haar vriendin, met wie ze nog samen in het ziekenhuis heeft gewerkt. Als Bonger dan om negen uur, halftien naar bed is gegaan, wipt zij er uit en gaat nog een visite maken bij haar vriendin of pakt met haar een laatste voorstelling in de bioscoop. Als een mensch weer eens ongedwongen heeft gepraat en gelachen, voelt hij zich tegen een heeleboel narigheid opgewassen en vol moed stapt Fie na haar escapades weer het huis binnen.

Hij slaapt rustig. Hij kan het doen, omdat hij alle verontrustende dingen naar een verren achtergrond heeft verschoven en niet van zins is, hen weer op het eerste plan toe

109