De tweede jeugd

af. Zij voelt het althans zoo aan en zij twijfelt zelden aan haar gevoelens. In ’t eerst, toen hij daar zoo bijna wezenloos in zijn stoel zat, schoof zij haar zetel vlak bij den zijnen, streelde zijn hand en vroeg: — Hoe is ’t er nu mee, jongen? Eigenlijk schrok ze van haar eigen stem, want fleemerigheid ligt nu juist niet in haar natuur. Maar ze stelde zich gerust, omdat ze het werkelijk meende. Hij vatte het blijkbaar ook zoo op, want hij zei: — Goed, dank je... trok zijn hand zachtjes, heel zachtjes terug en bleef in de onbestemdheid staren. Dan waagde ze toch nog eens een poging, waartoe ze zich als verpleegster geroepen voelde en zei: — Wil je me niet eens zeggen, hoe het nu precies met je is? We waren eerst zoo openhartig en nu is het plotseling heel anders geworden...

Toen keek hij haar aan. Zijn oogen stonden moe, maar er was geen zweem van onrust in te bespeuren.

— De natuur geneest zichzelf, zei hij. Het moet zeker zoo zijn, ik kan er ook niéts aan doen. Maar ik dank je wel voor je belangstelling...

Dat was het laatste belangrijke woord, dat uit zijn mond kwam. Wat moet zij daarmee nu beginnen? Zij heeft er lang over nagedacht, over die woorden: het moet zeker zoo zijn en ik kan er ook niets aan doen... Is dat geen orakeltaal, voor allerlei uitleggingen vatbaar?

Fie maakt fraaie handwerken of verdiept zich in een van de talrijke boeken van Bonger, die er zelf, naar het schijnt, nooit meer een oog in zal slaan. De plank, waarop de volledige werken van Kant, Hegel, Schopenhauer en dergelijke auteurs staan, laat zij onaangeroerd. Maar graag verdiept zij

108