De tweede jeugd

X.

Een gedeprimeerde Fie, dat is een nieuwe verschijning, ook voor haarzelf. Ze ziet Bonger beter worden, althans zoover herstellen, dat hij gedurende de uren van den dag niet meer het bed behoeft te houden. Hij staat ’s morgens op omstreeks den tijd, dat allen die kantoorwerkzaamheden verrichten dat doen. En hij gaat slechts enkele uren vroeger slapen dan de meeste zijner collega’s. lederen middag wandelt hij een kwartiertje langer en het schijnt hem goed te bekomen. Het verdere deel van den dag zit hij in een fauteuil voor het raam en kijkt naar buiten of schijnt dat te doen. Men kan het er ook voor houden, dat hij zich van zijn omgeving noch van zichzelf bewust is. Maar na lange poozen van zwijgzaamheid gaat hij soms spreken en dan klinkt alles heel rustig en normaal. Het gaat over zijn winterjas, die moet worden nagezien, over zijn vulpenhouder, die lekt en gerepareerd moet worden, over allerlei kleinigheden, maar niet over zijn toestand. Ten hoogste zegt hij: — Nu gaan we weer gauw aan den slag, of iets dergelijks, maar verder laat hij zich niet uit.

Fie wil hem niets vragen. Ze vreest, dat ze dan geen aangename dingen te hooren krijgt. Naarmate hij langer in dezen vredigen staat verkeert, wendt hij zich meer van haar

107