De tweede jeugd

— Wat maak je ’n haast! zegt Fannie. Ik ben nog niet weg...

— Nee, maar je gaat toch! Ik vind ’t erg genoeg, niet voor jou natuurlijk, maar voor mij!

— Huil nou maar niet, het is nog niet zoover...

— Je bedoelt toch niet, dat je weer aan ’t draaien bent? ’t Is waar achtig zonde, dat jou zooiets overkomt...

— Nee, zegt Fannie, ik draai niet. Die zaak is al lang beklonken. Maak je maar niks bezorgd!

Dan omhelzen ze elkaar nog eens hartelijk en gaan zich daarna voorbereiden op de komende uren.

Het is nu alles beslist en als Fannie ’s avonds met Frits in de kroeg zit, wordt er ook als zoodanig over gesproken.

— Kan je den dag nog niet bepalen? vraagt hij.

— Nee, m’n moeder is er niks goed aan toe. De dokter zei, dat het misschien in een dag of acht is afgeloopen en ik zou het naar vinden, als ik net vóór dien tijd de beenen nam... En, lieve jongen, je moet me nog wat geld geven, want ik heb geen cent meer — alles voor m’n moeder uitgegeven...

— Zoo, dat doe je gauw...

— Gauw? Maak nou geen gijntjes of dacht je soms, dat je wat voor niemendal kan krijgen?

— O nee, ’t is al goed — en met een breed gebaar wuift Frits haar bezwaren weg. Zeg maar wat je noodig hebt. Je weet, dat ik wat voor je kan missen...

En zoo slikt Fannie weer honderd gulden, want ze wil bescheiden zijn, ofschoon hij dat heelemaal niet verdient. Maar

105