De lamp van den meester

״Hé,,, ? Heeft daar straks niet een kind gezeten? Zat daar niet , ,, hoe heet ze ook weer?"

De kinderen keken schuldig en verlegen naar een plaats op den grond,,, De meester ging eens kijken, en ja hoor: daar lag een klein meisje languit naast haar bank,

״Wat voer jij daar in *s hemelsnaam uit?" vroeg de meester verbaasd , - -

״U had toch gezegd dat ik bij m n potlood moest gaan liggen," zei het kleine meisje ernstig,

De klas begreep niet waarom de meester lachte, — want hoe kleiner het kind, des te grooter zijn onver-mogen om humor te vatten, — maar zij lachte gehoor-zaam en vol overtuiging mee; want als de meester het grappig vond, dan was het ook zeker grappig,. *

Ja, zoo zacht was de klei, en zoo ging het in 't eerst: de meester had schik in het nieuwe speelgoedje.

Maar al spoedig begon de misère, Baloorig kwam hij thuis,

״Ik kan hun namen niet onthouden.,. !" riep hij. ״Ik kan er geen verschil tusschen vinden, het zijn geen persoonlijkheden, het is wanhopig zooals zij allemaal op elkaar lijken.,al die koppen die je aankijken: het is alsof ze naar één model uit de koolraap gesne-den zijn!"

Ja, dat was nu wel verdrietig, maar zijn vrouw kon hem toch troosten, want zij wist immers hoe *t gaan zou; ^,t was altijd zoo gebeurd: de kwaal zou met den dag beteren.

Zijn heerlijke klas, die hij betreurde, zou weer op-nieuw onder zijn handen ontstaan.

Er zou een tijd komen, dat hij den koning te rijk was, ״omdat zij al zoo menschelijk werden". Dan zou hij met verhalen over hen thuiskomen, en zijn leerlin-gen zouden karakters, zouden zijn vrienden worden, met hun eigenaardigheden die hem verheugden, en hun

13

193