De lamp van den meester

geschiktheid hadden verkregen -,. En hij bedacht te weinig, dat er toch reden tot tevredenheid overbleef, dat het goede zaad toch gestrooid en n beetje ver-trouwen niet misplaatst was, en het ten slotte meer op de qualiteit dan op de quantiteit van het gegevene aan-kwam.

Ja, want de kern van zijn verdriet lag ergens an-ders, die lag in het scheiden-zelf. Hij was óók maat een mensch ,,,

... En daar moest hij zijn oogen dan weer wenden naar een nieuwe klas, zoo*n derde of vierde, die zoo kersversch uit de handen van de juffrouw kwam en van toeten noch blazen wist, ofschoon ze keurig gedres-seerd was en zoo mooi werkte dat je als meester nau-welijks een voorbeeld van schoonschrijven durfde ge-ven!

Wat ^,n overgang!

In *t eerst ging het dan nog wel,

״Je kunt niet begrijpen, wat n lieve, gehoorzame klas dat is," zei de meester tot zijn vrouw, ״Het is roerend, zooals die kinderen in je vertrouwen en blin-delings in je gelooven. Wat ik ook van ze eischen zou, ze zouden het doen,"

En weldra kwam hij met een staaltje thuis, dat zelfs zijn verwachtingen in dat opzicht nog overtrof.

Het was midden in een mondelinge les, — net op het oogenblik dat een meester het minste gestoord wil wor-den, — dat een schuchter stemmetje zich verhief en een klein meisje zeide: ״Mn potlood is op den grond gevallen,,,"

״Ga d’r dan bij liggen!" mompelde de meester n beetje nijdig, en hij ging voort met de les.

Maar na een poos miste hij iets,,, Zooals men een tand in een kaak mist, een huis in een straat, zoo was er een leegte, daar ergens in een van die rijen ban-ken,,,

192