De lamp van den meester

borgen feesten der intimiteit, bij de openlijke, genoeg-lijke, van het familieleven, een goed vriend in de bange uren van zorg en angst, geduldig helper, bij den ar-beid, een troost in den nacht,.. En die ergens weg-geschoven, achterafgezet, op zolder, te wachten staat op het noodlot...

,.. En hoe is het met de lamp van den meester ge-gaan?

Ach, ik zal het u vertellen. Die staat niet eens meer op zolder op haar noodlot te wachten. Die is te repa-reeren gegeven, in den lampenwinkel, waar men om oude lampen ter reparatie vroeg.

Er zijn zulke vreemde lampenwinkels Maar nooit

hebben de meester en zijn vrouw de lamp weer terug-gezien. Nooit was de lamp klaar, als men ernaar vroeg, — en eindelijk hebben zij erin berust dat ze wegbleef...

Soms denk ik dat de oude Toovenaar misschien wel in den lampenwinkel woonde, dezelfde die Aladdin eens de lamp heeft gegeven. Want ik heb dien uitdra-ger nooit vertrouwd, die haar eenmaal voor zijn jonge oogen liet schitteren...

En toen de lamp haar dienst had gedaan, toen Alad-din baas over den geest was geworden, en de geest hem zijn lief paleisje had gegeven, — waar in zijn oogen geen sultan ter wereld iets aan had kunnen verbete-ren!, — en zijn prinses, — die hij vast niet had willen ruilen voor dat mensch, die Bedroelboedoer, — want heb ik in 't begin gezegd dat de schoolmeestersstudie zoo weinig loonde, en dat hij minder kreeg dan de oude Aladdin? Het is heelemaal niet waar! Want het gaat er immers niet om hoeveel wij in werkelijkheid krijgen, maar hoezeer wij het waardeeren, wat het ons is!

En dan kan die arme schoolmeester nog wel veel meer gekregen hebben dan Aladdin, die baas werd over een koninkrijk, over slaven en juweelen...

188