De lamp van den meester

״Ja, ik ken ze,” zei de meester, die er nog dagelijks mee te maken had, en ze aan alle aanstaande loop-jongens, huismoeders, timmerlieden, chauffeurs, elec-triciens, en keukenmeisjes moest instampen ...

״Meneer en langzamerhand kwamen ze met al het rekenwerk bij mij: geef het maar aan het ״rekenwon-der^M, zeiden ze. Toen ik daar, in de practijk, eenmaal bemerkte dat ik het wèl kon, u begrijpt dat ik er toen plezier in kreeg; ik ״wierp me erop'״! En toen werd ik specialiteit in het rekenen.*״

״Je ging goed vooruit op dat kantoor!**

״Dat begrijpt u. Ik ben er eenige jaren gebleven. En toen wou ik wéér hoogerop. Het was mijn bedoeling om ergens deelgenoot te worden, en dat is me eindelijk gelukt. We zijn nu zelf zaken begonnen, in *t klein wel-is waar, je moet nooit verder springen, dan je stok lang is, maar toch: het neemt aardig op, we gaan goed vooruit, en ik heb er nog geen spijt van dat ik zelf-standig geworden ben... U kent den naam van onze firma wel... En ik dacht zoo, kijk, nu moet ik mijn vroegeren meester toch ook eens gaan opzoeken... !

De meester keek het phenomeen eenigszins onthutst aan. Hij koti zich de zaak nog niet goed realiseeren ...

*t Is gek, je kuiken als een vlug, pootig eendje te zien wegzwemmen...

Ik weet niet wat er allemaal in hem omging ---

Natuurlijk was hij verheugd, zooals een meester al-tijd verheugd is, wanneer hij daar een oud-leerling ontmoet, die geslaagd is in de maatschappij.

Maar verder... ?

Misschien dacht hij wel aan Adler. Was deze jon-gen misschien een bewijs voor diens stelling, dat wij juist in datgene verlangen uit te blinken waarin wij minder schijnen te vermogen dan een ander?

Deze jongen was bekend als een kruk in *t rekenen. Zijn ״Geltungs-bedürfnis** deed hem innig verlangen,

184