De lamp van den meester

praatte heel zachtjes, — net als de wolf bij de zeven geitjes.

,,Kees,״ zei de meester, jullie moesten nu toch naar school gaan!״

Maar al wou Kees veel voor den meester doen, daar-in was hij, en was de klas onverzettelijk. Alles goed en wel, maar naar school ging de klas niet! Ze ״wilden bij geen anderen knul״. In n soort van ruwe, hartelijke trouw zouden zij alle wetten met voeten hebben ge-treden. Dat was nu hun opvatting.

Op den hoek vergaderden zij, en er werd tot velerlei besloten. Aan centen geen gebrek, want het waren werk- en loopjongens die goed verdienden, en niet op een bioscoop-kaartje of een sigaret meer of minder hoefden te zien; en de sjappiepet die scheef op den kop stond, was van een beste, dure kwaliteit, evenals de overjas en het koffertje waarmee zij ^,s Zondags te voetbal gingen.

Er werden versnaperingen gestuurd, en kostbare an-sichtskaarten, flikkerend van goudstrooisel; er werd zoo ijverig geïnformeerd naar den toestand, alsof er staking was en zij aan ״t posten waren...

Maar een Hollander is nu eenmaal een even taai, koppig en eigenzinnig, als trouw en toegewijd wezen: wat er ook gezegd of gedaan werd, de jongens waren met geen stokken in school te krijgen.

Eerst toen de meester weer beter was, ging de klas weer naar school.

★ ★ *

DE JONGEN DIE NIET REKENEN KON. Op een avond wordt er gebeld bij den meester en een piek-fijne meneer treedt binnen en stelt zich voor als een oud-leerling. —

״Ik ben Ferrie," zegt hij, ״u weet wel, ik heb toen examen gedaan voor de kweekschool...”

181