De lamp van den meester

het is met de chronologische volgorde hopeloos mis; er is geen rechtzetten meer aan! Natuurlijk, als alles volgens recht en regel gegaan was, had ik met dit hoofdstuk moeten beginnen.

Maar hoe gaat het in de practijk? Wij zijn zoo nieuwsgierig naar den inhoud van een boek, dat wij het begin liefst overslaan. Ja, wij worden ongeduldig, als men ons dwingt dit het eerste te lezen, juist omdat wij weten dat dit maar het begin, de inleiding is. Wij lezen het dan met tegenzin; wij hebben moeite om hét door te worstelen... Maar later, als wij maar eenmaal weten wat er in het eigenlijke boek staat, nemen wij het met graagte door. Wij hebben dan de rust verkre-gen, die noodig is om het te genieten; het completeert voor ons den inhoud en zet ze in de lijst van het geheel.

Natuurlijk word ik liever met graagte gelezen dan met tegenzin. En zoo heb ik dan maar rekening gehou-den met de hebbelijkheid van den lezer, die ook de mijne is. Ik hoop, dat die andere van mij ook de zijne is, namelijk om een werkelijk goed boek heel veel kee-ren over te lezen; en... dat hij mijn boek dan heel dikwijls doorneemt. Dan zal ook successievelijk de juiste volgorde wel in zijn hoofd tot stand komen...

Maar al mis ik nu het beste klontje boter uit mijn pap, de geschiedenis van de lamp is toch nog niet af-geloopen. Zij moet immers nog een slot hebben, al is zij dan maar een vogelvlucht, een overzicht... En zij was toch ook eigenlijk te intiem, dan dat ik er al die groote stukken in had kunnen onderbrengen. Zij is ten-slotte maar een klein zijzaaltje van het schilderijen-museum, waar een gedempt halflicht heerscht en je op de teenen loopt... Je bent er zóó uit... Maar n enkel tafereeltje kan ik u toch nog wel toonen.

* * ★

173