De lamp van den meester

niets meer, de kinderen waren stil en de meester aan 't raam zei ook niets .,,

En het duurde maar voort. .. een stilte waarin je haast niet ademen durfde, waarin je eigen gedachten, als angstige vogels, verschrikt door het dreigend onweer, schuw rondvlogen; een stilte die als lood woog .,. waarin machten met elkander stre-den,., en die niet eindigen wou...

Sommige meisjes gingen haast huilen, — en de jon-gens zagen wit...., en het was of er iets schreeuwde door de stilte, dat je toch niet hoorde .. .

Toen ineens, — niemand had zich bewogen, — trad de meester in kalmte weer van het raam terug, nam het boekje op, en hervatte, alsof er niets gebeurd was, de les...

Hij had instinctief naar het juiste middel gegrepen om de kokende golven van zijn geest tot bedaren te brengen; opgezweept door de indrukken, binnen de mu-ren ontvangen, had hij de in-drukken van buiten te hulp geroepen om de felste reacties af te leiden. Zoo komt het schuimend water der in haar nauwe oevers razende beek tot rust in de wijde golven van het breede meer .,.

Maar terwijl de leesles doorging, stond de oude man, zoodra hij het even ongemerkt kon doen, zachtjes op,

169