De lamp van den meester

Zwijgen? Toeluisteren zonder meer? Het zou hem onmogelijk zijn geweest.. . Hij kon zelfs niet stilzit-ten. Met lichaam en ziel deed hij mee. Hij had immers de routine, hij kende het klappen van de zweep, hij wist wat voor moeilijkheden er kwamen..., waar de kinderen voor moesten oppassen, waar op gewezen moest worden, wat voor voorbeelden ter illustratie ge-geven,... hij zou, en ook met het orde-houden, dien jongen man wel eens even helpen... !

״Hé, jij daar meisje, zit stil! — Jongen, snap je dan niet hoe de meester het bedoelt? Kijk: dat zit zóó:. . ."

״ ... Juist meneer, daar wou ik den kinderen nog-eens wat van vertellen, wacht u eens even .. ."

En zoo ging het maar door. Er was er niet één, er waren er twee aan ^ft lesgeven, en niet degeen die op dat oogenblik ervoor aangewezen was, had het meeste te vertellen,. *

Zelfbeheersching is een schoone zaak, maar het gaat daarbij weleens als met den emmer, dien men hoe lan-ger hoe voller maakt; op een gegeven oogenblik: daar doet de laatste druppel den emmer overloopen >.. !

Met kalme stem had de jonge onderwijzer doorge-sproken, de vreemde elementen, die de ander erin bracht, zoo goed mogelijk in zijn les opgenomen, en met eeü ijzeren wil de aandacht naar zich toe gedwon-gen. Hij dacht al, dat hij het gewonnen, dat de ander het ingezien had. Toen opeens, net op het mooiste mo-ment, — daar had je de irriteerende stem weer: ״Ja meneer, ik geloof, dat de heele klas het nog niet be-grepen heeft, ik wou nog eerst eens vragen...”

Met een plotselinge beweging legde de jonge man het boekje neer. Hij zweeg; met alle activiteit die in hem was, zweeg hij; en zwijgend ging hij naar het raam, waar hij naar buiten ging staan kijken, of er wonder-wat in de wijde wereld te zien was... !

Toen werd het heel stil in de klas, De oude man zei

168