De lamp van den meester

geworsteld en één was de sterkste gebleken. Op het kritieke moment was het vlies je beschaving doorge-scheurd, en hadden die oernaturen in een oernatuur hun meerdere ontdekt. Het was de troep, die den aan-voerder gevonden, die de sterke vuist gevoeld had; de kudde, die onder de zweep trilde en naar de zweep verlangde ...

En op dien ruwen grondslag kon een subtiele bouw omhoogbloeien ...

Dit alles, dat gansche voor hem zoo emotioneele ge-beuren leefde nogeens op, toen de meester het, op zijn rustige, avondlijk verlichte kamer, een collega in kleu-ren en geuren vertelde.

Maar er was één ding, dat hij met den collega niet besprak. Dat had hij nauwelijks met zichzelven durven bespreken, in de uren, dat hij om de bron van zijn ge-weten heendwaalde...

Want wij zijn bang om de diepste waarheden onder de oogen te zien, die wij op den bodem van ons wezen weten. Wij zijn zooals kinderen, die niet dan gedwon-gen in een diepen, griezeligen put kijken, en na nau-welijks een blik erin te hebben geworpen, zich haastig losrukken en wegvluchten...

Maar al was het dan ook nog zoo vluchtig, hij had toch de waarschuwende stem uit de diepte wel ge-hoord, en het verschrikkelijke beeldje op den bodem gezien... ; hij wist het: hij moest zijn drift leeren be-heerschen; — want het zou niet altijd zoo goed afloo-pen..,

En hij hééft ze leeren beheerschen, zoo goed mo-gelijk. — Maar dit paard was het moeilijkste te tem-men.

★ ★ ★

163