In de Gouden Klok

96    IN DE GOUDEN KLOK.

gaan, om een boodschap te doen. Maar Santje zei dat ze liever thuisbleef, want Marix had haar 's morgens gezegd: vanavond kom ik ermee ...

En het was dus heel stil in huis, de anderen waren weggegaan, toen eindelijk de deur openging en Marix binnen-trad. Hij droeg in zijn hand een langwerpig, puntig zwart kistje en zette het op tafel. Hij deed het open en nam er een lang, smal kleedje uit en daar lag zij, wonderlijk, glanzend bruin, met de snaren en de twee gaten en de kam en het zwarte streepje hout onder de snaren, alsof zij een gezicht had ... de viool...

״Kijk, dit is de strijkstok," zei Marix, ״daar doe ik hars op, dan speel ik beter.” Santje raakte voorzichtig, eer-biedig den stok en de viool aan...

Dit was het geheim... Dit was, waarom Marix zoo ge-werkt had. Want hij wist het: hij had er bij Vader niet mee aan hoeven te komen, dat hij viool wou leeren. Vader zou gezegd hebben: leer jij maar liever je lessen, tijd voor liefhebberijen kan er niet af, je zou er een slecht rapport door krijgen en bovendien, er is geen geld voor.

Maar als een jongen iets wil, en zóó hevig wil, dan vindt hij wel een weg. En er was niets dat Marix zoo graag wilde, naast zijn studie, als vioolleeren. En hij vond een vriend, die er heel knap in was. Die vriend was weer in iets anders niet zoo knap: hij wist geen taad met zijn Duitsch!

En toen gingen zij een ruil aan: Marix zou hem met Duitsch helpen, en hij zou Marix viool leeren. Maar hoe nu een viool te vinden? De vriend scharrelde er een op, en Marix had haar van zijn zakgeld al gedeeltelijk afbe-taald.

Nu kwam het erop aan, te studeeren. Maar waar? Thuis hoefde hij er niet mee aan te komen. Ja, misschien, als hij eerst door zijn overgangsexamen was ...