In de Gouden Klok

AL IS EEN AMBACHT NOG ZOO ZIEK .    93

teekenpapier te halen, of houtskool, of wat hij noodig had. Als er 's avonds gebeld werd, vloog Santje op om open te doen, terwijl ze vroeger altijd gezegd had: laat Marix ook eens gaan! Zij las een boek voor hem door en maakte er een uittreksel van, zoodat hij kon weergeven wat erin stond, zonder dat hij zijn tijd eraan hoefde te geven, het zelf te lezen. Ze schonk hem dadelijk thee, als hij erom vroeg. In één woord, ze deed alles wat ze kon, om, het hem gemakkelijk te maken. Niemand begreep waarom ze ineens zoo bereidwillig, zoo ״engelachtig", — gelijk Nan-nie het uitdrukte, — was. Maar Marix had een geheim, en Santje wist ervan.

Op een avond had hij haar erover gesproken. ״Ik moet je iets vertellen,” had hij haar geheimzinnig toegefluisterd. En toen ze alleen waren, had hij het meegedeeld...

Santje had groote oogen opgezet. Was dat waar? Neen, dat kón haast niet waar zijn, dat was te mooi, te heer-lijk ...

En toch: het was niets voor Marix, om haar zoo maar wat voor te praten.

Kon het dan zijn, dat er zooiets in hun leven kwam, dat het werkelijkheid zou worden, hier, in deze kamer? Dat het nu al werkelijkheid was, maar dat hij het alleen nog maar niet durfde zeggen? Dat hij op een keer zou thuis-komen... en dat zij het zou hooren, en zien? Zij kon het zich haast niet voorstellen, maar toch ,.. Marix zei het...

Zoo moest zij het wel gelooven en zij was er trotsch op, dat hij haar in het geheim had genomen, en ze be-greep nu zoo goed dat hij hard moest werken; en als het gekund had, dan zou zij de stukken uit zijn boeken voor hem uit het hoofd geleerd hebben.

Het was heerlijk voor Santje om aan het geheim te den-ken en te verlangen naar den dag, dat zij het allen zouden weten en het in hun huis zou komen...