In de Gouden Klok

92    IN DE GOUDEN KLOK.

״Neen dat is waar,” zei Vader opgemonterd. ״Tenslotte hekken de menschen je werk en je waar toch altijd noodig. Ze moeten brood van den kakker hekken, en kleeren van den kleermaker, en een horlogeglas van den horloge-maker.”

״Jawel, maar,” zei Marix met een vollen mond, ״as die dame nou es kiespijn had gehad, of as ze d’r been onder-weg had gebroken?”

״Asch is verbrande turf,” zei Nannie, kort en bondig.

* *

*

Het was in dien allerdonkersten tijd van groote ar-moede, dat er iets heel moois in hun leven kwam.

Niemand wist ervan, maar Santje wist het.

De tijd was moeilijk, voor haar studeerenden broer. Het was de overgangstijd, hij zou naar de hoogste klas gaan. Als hij tenminste niet zitten bleef. En Marix kón niet zit-ten blijven, hij mocht het niet, want juist omdat hij zoo goed leerde werd hij gesteund bij zijn studie. Men zou dus zeker de hand van hem aftrekken, als hij niet bewees, door zijn overgaan, dat hij ook inderdaad goed kon leeren.

Nu geloofde niemand, dat hij zou blijven zitten. Hij was altijd goed overgegaan en zijn rapporten waren meestal best. Waarom zou het laatste rapport nu ineens slecht zijn. Maar 't was waar dat de leerstof telkens moeilijker werd, hoe hooger je kwam. En Marix had een geheim. Voor hem hing er dezen keer veel meer van af, dat hij een goed rapport kreeg, dan alleen het overgaan. Hij móest een goed rapport hebben.

Gedurende deze repetitie werkte hij heel hard en Santje had allerlei kleine diensten voor hem. Het was haar nooit te veel om een boodschap voor hem te doen,