In de Gouden Klok

MARIX REDT DE SITUATIE.    191

,,Het kan niet," zei Vader. ,,Ik kan er niet nóg een naar de H.6.S. sturen. Ik heb Nannie ook al. Bovendien is het toch te laat voor de H.B.S."

״Daar hoeft ze ook niet naar toe," zei Marix. ״Ze zou onderwijzeres kunnen worden."

״Onderwijzeres? Wie zal die studie, en haar kleeren, en alles betalen?”

״U zegt altijd dat oom Gijs het zoo goed kan doen.” Vader liet moedeloos de armen hangen. ״Ik kan niet nogeens vragen,” zei hij. ״Je weet niet wat het is, altijd te moeten vragen...”

Moeder kwam binnen. Ze bracht een kopje thee, en werd ingewijd in de bespreking, ״Ja," zei ze, ״ik heb het wel geweten. Het is ook niet recht, het is niet rechtvaar-dig, ze kan net zoo goed leeren als de anderen, ik wist dat het in haar werkte..."

״Maar ik kan niet nógeens om hulp gaan vragen, ik kan het niet,..” zei Vader.

״Waarom niet," zei Moeder. ״We vragen het samen. Het is geen schande, we vragen het niet voor iets slechts. De kinderen zijn oppassend, we hoeven ons nergens voor te schamen. Vragen staat vrij. En men kan niet meer dan weigeren. Dan hebben wij toch gedaan wat wij konden."

Nu Moeder er zoo over dacht, werd alles wel heel an-ders. Er werd lang overlegd, en ten slotte werd er een besluit genomen.

״Maar laten we er nog niets van tegen Santje zeggen,” zei Vader. ״Anders maakt ze zich misschien voor niets blij."

En op een avond gingen Vader en Moeder en Marix naar oom Gijs. Santje had er geen erg in, haar ouders gingen wel meer bij de familie op visite, en namen dan een van de kinderen mee.

Maar Vader ging met looden schoenen. Hij had neiging om langzaam te loopen, steeds langzamer. Ook Moeder