In de Gouden Klok

ALS JE MAAR EEN DOEL HEBT!    181

had moed en durf gekregen. Ze was nu over haar eersten angst en schrik heen; ze kon immers niet altijd klein blijven! En ze wist het nu: als je het leven maar flinkweg in 't gezicht kijkt, en goed je best doet, dan is het niet zoo erg, en dan kun je net zoo flink worden als ieder ander.

En nu ze maar eenmaal had aangepakt, viel alles haar mee, ook het leeren. Ze begon er nu echt plezier in te krijgen. Want alles wat je degelijk doet, daar krijg je ook plezier in. Ze kon met genot naar haar eigen taalschrift zitten kijken, omdat het er zoo keurig uitzag, en als je alle sommen goed had, was het net of je een wedstrijd, met jezelf of met een ander, had gewonnen. Wat een ver-schil met haar vroeger leven! Ze had nu zooveel te doen, en eiken dag iets prettigs om over te denken. Ja, want Nannie had nu een doel. Het is zoo heerlijk als je een doel hebt!

* *

*

En Santje had geen doel. Ze had geen doel, ze leefde lusteloos voort. Het is vreeselijk om geen doel te hebben.

Had zij dan niet haar naaiwinkel? O, zeker, zij had, ze, en het ging er zelfs heel goed. Er waren nu weinig meer van zulke wanhopige dagen, dat ze fout op fout stapelde, en zich klein en beschaamd en dom voelde. De juffrouw zei nog maar zelden van ״sufferd”, integendeel, de juf-frouw begon haar werk te waardeeren. Het was al ge-beurd, dat de juffrouw binnenkwam, met een mooi, duur galon, dat zij op een lijfje gespeld had, en de mededeeling, dat dit alleen door Lena, of anders door Santje mocht worden opgenaaid, omdat die het zoo precies volgens de spelden deed. En zij was nu niet bang meer om een stoot-kant tegen een rok te zetten, wat een van de lastigste werkjes is: men moet het op een plank, op schoot, doen, en de dunne stof van den rok moet heelemaal glad blijven.