In de Gouden Klok

172    IN    DE    GOUDEN    KLOK.

zij den winkel, dien vervelenden winkel, met heel andere oogen, Dat was Vaders eigen rijkje, daar waren de dingen waar Vader van hield, en het was of alles er leefde. En niemand wist het, o, als men dat eens wist, hoe Vader het hier had en hoe mooi dat alles was... !

Nannie keerde zich om en legde de hand op haar vaders schouder. ״Maar dat weten de menschen niet!" zei ze, ״Die geven er niet om, die weten niet eens dat u van hun horloges houdt..."

״Dat hindert niet,” zei Vader, ״Als ik maar weet dat ik een goed werk voor ze doe, voor hen en hun horloges,” ״En ze zijn niet allemaal blij, zooals die dame, ze vin-den het maar heel gewoon!”

״Dat is nog zoo zeker niet. Ik geloof dat ze eigenlijk wèl blij zijn, al laten ze het niet merken. Het is toch heerlijk, als je je horloge weer kunt gebruiken, als het weer loopt, en goed loopt. Eiken keer, dat je daar weer van geniet, ben je toch eigenlijk blij. Zie je, dat is het juist: als je maar weet, dat je een goed werk doet voor de menschen, dat je werk heel noodig is in de wereld, en dat het daardoor voor de menschen prettiger wordt. Ik zou niet kunnen werken, als ik dat niet wist,,.!”

Nannie ging peinzend naar de deur. Ze wist dat Vader niet lang gestoord mocht worden bij zijn werk.

Maar toen ze den knop van de deur al in de hand had, bleef ze stilstaan en keerde terug. Vader zat alweer over de loupe gebogen. Ze schoof dicht naar hem toe en keek hem aan.

״Maar pillen en bittere drankjes vindt niemand prettig!” zei ze.

Vader legde de loupe neer. ״Dat zeg je nu zoo,” zei hij. ״Maar je weet toch wel dat iedereen beter wil worden, als hij ziek is. En als er dan geen menschen waren die de medicijnen klaarmaakten, hoe zou dat dan moeten? Ik