In de Gouden Klok

ENKEL VOOR GELD KUN JE HET NIET DOEN!    171

ten wil, of zoo. Maar op zulke oogenblikken weet je nog-eens waarvoor je werkt.”

״Maar u werkt toch voor het geld!” zei Nannie.

״Dat moet je niet zeggen,” zei Vader. ״Natuurlijk, zonder geld kunnen we het niet doen, we moeten toch leven, maar als ik het enkel om het geld moest doen, dan... kon ik het niet. Dan kon ik niet werken!”

״Maar als u het nu eens heelemaal voor niets moest doen.”

״Och, het werk blijft toch hetzelfde. Je weet niet wat een horloge is. Dat is zooiets moois. Heb je het weleens goed bekeken? Kom eens hier en zie het eens onder de loupe. Zie je die radertjes, en die heele, heele fijne schroefjes, waar je haast geen schroevendraaier voor vindt, die fijn genoeg is? Zie je de ״onrust”, dat veertje, dat aldoor maar heen en weer gaat? Weet je, een horloge, dat is net een klein hartje, dat tikt al maar, het is net of het leeft en je moet ervan houden, het is zoo teer, je kunt het niet goed behandelen als je er niet van houdt...”

Nannie zag het kleine horloge dat Vader onderhanden had. Ze zag het onder de loupe en ja, het was net of het leefde. Al die radertjes draaiden maar, ieder wist precies hoe vlug en hoe langzaam hij gaan moest, ze werkten samen en grepen in elkaar en ״klik, klik, klik,” zei het tikje, dat was als een hartslag... Nog nooit had zij het zoo van dichtbij gezien, nog nooit was zij zoo dicht bij Vaders werktafel geweest, terwijl hij werkte, want hij hield er niet van, dat men er aan kwam. Alleen de poes mocht erop komen, omdat die nooit iets beschadigde, als zij erover liep, en dan met haar verstandige oogen zoo rustig kon zitten kijken naar Vaders handen. Nannie voel-de zich nu ineens midden in dat wereldje van tikkende horloges. En wat hield Vader ervan! Hij hield ook van de klokken, en van alles, wat tikte in den winkel. Ineens zag