In de Gouden Klok

170    IN DE GOUDEN KLOK.

belangrijk meer. Ook Santje was nadenkend geworden, nu men ernst scheen te maken met het plan. Dat was dus mogelijk, dat men iets leerde... ? Ze kon het zich haast niet voorstellen, van het speelsche Nannie, dat haar nog zoo klein en kinderachtig leek... Maar o, ze gunde het haar zoo graag ...!

De eenige, die er maar geen vrede mee kon vinden, was Moeder.

Op een middag was Nannie in Vaders kamertje bezig een oud platenboek in te kijken, toen er een dame kwam.

Vader bood haar dadelijk met een triomphantelijk ge-zicht een klein, zilveren horloge aan, nog vóór zij iets kon zeggen. ״Het is klaar,” zei hij.

Een gelukkige glimlach kwam over het gelaat van de dame. ״O, wat heerlijk dat u er zoo gauw voor gezorgd hebt!” zei ze. ״Ik kon het zoo slecht missen."

״Dat wist ik,” zei Vader. ״Dat had u gezegd.”

״Ja,” zei de dame, ״dat begrijpt u misschien niet. Het is toch de groote waarde niet, zoon oud, zilveren hor-loge, en ik kan ook best 'n paar dagen zonder horloge. Maar ziet u, dit is een aandenken, en daarom ben ik er zoo aan gehecht, en ik dacht dat het nooit meer in orde kon komen."

״Het werkje is niet slecht,” zei Vader, ״en de kast is ook nog stevig. Nu het weer goed schoon is en gerepareerd kunt u er nog ’n heele poos plezier van hebben."

De dame betaalde. ״Dank u wel!" zei ze hartelijk, Vader een hand gevend. ״Ik ben er erg in m'n schik mee."

Toen ze weg was, kwam Nannie naar haar vader toe.

״Ze was blij, hè Va?" zei ze.

״Ja,” zei Vader, ״wat heerlijk is dat, dat je de men-schen nogeens echt plezier kunt doen met je werk! Je hebt soms zulke moeilijke dingen, als het werk niet vlot