In de Gouden Klok

168    IN DE GOUDEN KLOK.

Het stemmetje naast Marix klonk weer.

״Dein wil ik wel dienstmeisje worden,” zei Nannie.

״Dienstmeisje.” Marix fronste even de wenkbrauwen, en dacht na. Hij wist niet waarom, maar het leek hem niet zoo goed. Hij had het niet kunnen uitleggen. Maar hij dacht dat Vader het niet prettig zou vinden. Hij had niets tegen het vak van dienstmeisje. Maar Vader, die het hart zoo hoog droeg, zou het niet graag zien. Het paste op de een of andere manier niet bij zijn gekleede jas, bij zijn hooge gestalte, bij Moeders voorname paarse japon. Ook niet bij zijn H.B.S. Hij voelde dat het dit niet zijn moest.

En toen kwam hij met zijn voorstel, dat hij lang en breed overwogen had.

״Hoe zou je het vinden, om apothekersbediende te wor-den?” zei hij.

״Die de fleschjes spoelt?” vroeg Nannie ten hoogste ver-baasd, terwijl zij weer stil bleef staan. ״Maar... dat is toch een man?”

Marix lachte. ״Dat hoeft niet altijd een man te zijn,” zei hij. En hij vertelde haar, wat het werk was, en dat het nichtje van een vrind van hem er ook voor leerde, en wanneer zij klaar zou kunnen zijn, en wat zij zou kunnen verdienen.

״O, dan kan ik gemakkelijk leeren stoelen koopen!” zei ze.

״Misschien wel,” zei Marix. ״Denk er eens over.”

Dien middag zaten zij aan tafel, en er werd over San-der gepraat, die kans had, een heel goed kantoor te vin-den, zoodra hij van de H.B.S. kwam. Het begin-salaris was ook niet slecht, voor iemand die nog zoo jong was.

״Ik denk ook wat te worden, als ik van school af ga," zei Nannie.