In de Gouden Klok

166    IN DE GOUDEN KLOK.

verdrietig was, om de houten keuken-aanrecht een beurt-je te geven, en dan, als 't mocht, meteen den grond erbij; dan lapte zij de glazen, ze poetste het kraantje en maakte den gootsteen schoon. Zelfs tegen het vullen van de petroleumstellen zag zij niet op, en dan meteen de pitten mooi afvegen, zoodat ze weer goed brandden. En onder het werk fleurde zij heelemaal op. Ze keek dan eens in 't keukentje rond, en dacht: later koop ik voor mezelf een echt mooi kruidenrekje, ze had ze in den Franschen Bazar gezien; en ik neem ook een wit emaille fornuis, dat is zindelijker dan zoo’n zwart, als Moeder heeft. O, wat zou zij haar huisje verzorgen! En haar kinderen! Zij zou ze niet in zulke lange kleeren laten gaan, als waarin zijzelf moest loopen, omdat haar moeder ze altijd op den groei wilde maken! Neen, en zij zou ze een lichtblauwe jurk geven, met halve kousjes, en lage schoentjes...

En nu kwam ineens Marix, en deed met één slag dat heele wereldje in elkaar storten.

Ze zou wat moeten worden! Men verwachtte van haar, dat ze geld verdiende, en haar eigen kleeren betaalde en alles... Ze zou wat moeten leeren, ze moest werken! Het leek ineens nog maar zoo kort, dat zij op school zou zijn, en dan moest zij het groote leven in, en net zijn als de groote menschen en alles kunnen ...!

Het was alsof zij voor een berg stond. Zij zou het nooit kunnen. Ze kon immers niets! O, wat was haar leven heer-lijk geweest, haar jonge, onbezorgde leven, en nu was het uit. Zij voelde, dat het nooit meer zoo kon worden, er was een schaduw over gevallen. Wat had zij gespeeld, zonder denken aan den dag van morgen, en zij dacht dat het altijd zoo blijven zou, tot zij ineens groot zou zijn! — En nu, nu leek haar alles heerlijk, haar heele leventje dat zij gehad had, het spelen en pretmaken, ja zelfs tot het kibbelen op school en de strijd met Neeltje en Marie toe,