In de Gouden Klok

HOE ER RAAD GESCHAFT WORDT.    165

Dat kan ik nooit,..!” Ze wist niet wat ze denken moest... Wat Marix zei, streed met alles wat zij zich tot nu toe voorgesteld had. Vader verdiende geld, natuurlijk; 'en Marix zou later geld verdienen, en misschien ... misschien ook Santje, als die veel    grooter was; maar    z ij..., z ij... ?

Nog nooit was het bij    haar opgekomen!

״Je moet toch wat worden!" zei Marix.

'n Paar groote, verwonderde oogen keken hem aan. ״Ik ... ik wat worden ... ?”

״Ja, weet je al wat?” zei hij.

Nannie bleef stilstaan. Ze hield hem vast bij de mouw van zijn jas. ״Maar ...” zei ze, ״maar ik ga toch trouwen?"

Marix lachte. 0״ ja," zei hij, ״later, als je    groot    bent

misschien... Maar in    dien tijd moet je    toch    zeker    wat

doen. Je komt nu al gauw van school af, 'n klein jaartje nog. Je wordt hoe langer hoe grooter. Je kleeren kosten dan meer geld; thuis kunnen ze dat niet allemaal betalen, en je mag er zelf weleens voor gaan zorgen. En je mag ook weleens wat bijdragen in de huishouding; het is heel noodig. Iedereen moet werken,"

Nannie liep stil door, met die groote, starre oogen.,. Marix had er geen begrip van, wat voor omkeer zijn woorden bij zijn zusje teweeg brachten, Haar wereldje stortte in. Zij had zich het alles zoo eenvoudig voorge-steld. Ze zou van school gaan, en dan zou het nog 'n tijdje duren, en dan zou ze net zoo worden als Moeder, Er zou dan wel iemand zijn, die net zoo was als Vader, en dan zou ze haar eigen huishouding inrichten, en ze zou wel precies weten hoe ze het doen moest.

Ze had het al zoo dikwijls overdacht. Nannie hield van het huishoudelijk werk. Als ze kwaad was, — en dat kwam nogal eens voor, — dan kon zij haar troost erin zoeken om flink te gaan schrobben en boenen. Hoe dik-wijls had zij al zeep aan den boender gesmeerd, als zij