In de Gouden Klok

WAT DE ZEE EN DE ZON DEDEN.    155

wat terugdoen! Ook had zij telkens postzegels noodig, als tante zei dat ze weer schrijven moest, en ze had ook een elastiek van haar kous verloren en moest dus een nieuw koopen. En vragen? Dat nooit! Bekennen dat ze te weinig geld had? Ze zou nog liever ...!

Ja en nu was er iets heel ergs. Vader had het geld voor de terugreis in het achterste zakje van haar porte-monnaie gedaan en gezegd: daar moet je nu niet aan-komen, dat moet voor de terugreis blijven. En in haar nood had zij er toch van gebruikt!

Everdien had haar porte-monnaie-tje weleens nagezien, maar die had gedacht: de terugreis betalen wij toch, dus ze heeft nog geld genoeg. Maar dat wist Nannie niet, en dat zouden ze thuis ook niet goedgevonden hebben.

Er zat dus niets anders op dan naar huis te schrijven en dat deed ze ook, twee keer achter elkaar, op een brief-kaart: ik heb te weinig zakgeld, wilt u alsjeblieft nog wat sturen!

En thuis dachten zij dat zij al zooveel had meege-kregen: over den gulden! Maar wat moest men doen? Met groote moeite werd het bij-elkaar gescharreld, en Moeder zei: dat is een rib uit mijn lijf, toen de postwissel weg-ging. Zij zou het later toch eens met Nannie bespreken...

Maar Nannie was gered. Ze deed het reisgeld weer zorgvuldig in het achterste zakje, maar ze trakteerde nooit meer!... En ze was heel verbaasd, toen tante op een dag zei: ״Nu is de koek op, Nannie! Nu wordt het weer ieens tijd, dat je naar huis en naar school gaat."

Gelukkig dat zij nu maar het reisgeld had. Maar was het waar, moest zij nu al weer naar huis? Hoe was dat dan zoo gauw gegaan? Het leek of zij pas gekomen was. En het leek toch zoo eindeloos ver, dat zij thuis was ge-weest en aan de boot had gestaan...

En het koffertje kwam weer voor den dag, om inge-