In de Gouden Klok

154    IN DE GOUDEN KLOK.

je den tijd vergat, het leek wel of het altijd zoo geweest was, dat je daar maar lag, aan zee, en het droomerige, aanhoudende geruisch aanhoorde, het aanrollen van de golven, en je handen door het zand liet spelen, en de zon op je schijnen, zoodat je op 't laatst insliep ... en weer wakker werd ...

En altijd was er wel een Everdien, die over je waakte, en de zee was er ook weer, je ging spelen, met de schelp-jes, en je ging een grooten kuil maken, met een bergje middenin, en daar ging je bovenop staan, als de zee aan-kwam ... De zee was net een groote speelkameraad, maar je moest ermee oppassen, soms was hij ineens anders, dan kwam de vloed en dan kon je wel verdrinken!

Ook was er Jaap, de visscherman, die teerde zijn boot en dan mocht Nannie kijken en dingen aangeven, en er spoelden kistjes aan die zij met alle geweld mee naar huis wou sleepen: 't was toch zonde, zei ze, die zoo te laten liggen...! En Jaap had twee dochtertjes, Marijtje en Marietje, de een had zomersproeten en de andere zag rose, en die zeiden in 't eerst geen woord, maar keken haar met den vinger in den mond aan, maar later ging ze altijd met ze spelen. Ook had tante Gerritje nog wel meer kinderen, maar de jongens voeren op zee, en een studeer-de er, in een andere stad.

Zoo ging de tijd met allerlei belevingen en ondervin-dingen ongemerkt voorbij, en er zou geen vuiltje aan de lucht van Nannie’s hemel zijn geweest, als er niet ook nog zooiets als ״zakgeld" had bestaan.

Vanouds hadden de halfjes en centen in Nannie's onder-zak al de neiging gehad, om heel vlug eruit te springen, naar den snoepwinkel of om touw of knikkers te koopen. Maar nu was het nog heel anders. Er was een meisje dat dicht bij tante woonde, en daar mocht zij weleens mee wandelen en die trakteerde altijd, en dan moest zij toch