In de Gouden Klok

WAARIN VEEL GOEDE DINGEN GEBEUREN.    149

En tenslotte kwam het oogenblik, dat het, gevuld en uit-puilend van alle goede dingen die erin geborgen waren, gesloten moest worden en Nannie klaarstond, in de nieuwe, blauwe jurk, met gepoetste schoenen, een nieuw, knellend elastiek aan haar hoedje, en een manteltje over den arm, om de groote reis te ondernemen. Ze zag er werkelijk keurig uit. Ze nam afscheid van haar moeder, en de op-tocht, van haar, Vader en Santje, zette zich in beweging. Ze zou met de boot gaan. Om beurten droegen zij en Vader, of Santje en Vader, het koffertje.

Onderweg kwamen zij Sander tegen. Hij liep 'n eindje mee op.

״Waarom ga jij niet?” zei hij ontevreden tegen Santje, terwijl de twee anderen vooruit liepen.

״Ik?” zei Santje verbaasd. ״Maar i k zie er toch niet slecht uit!"

״Jij ziet er net zoo goed slecht uit!” zei Sander, die niet het minste verstand had van ״goed eruitzien” of ״slecht eruitzien”, maar die nu eenmaal vond dat Santje nooit wat had. Hij wist dat zij nog nooit de stad uit was geweest; en als het nu noodig was, dat men er slecht uit-zag, om eens uit logeeren te gaan, welnu, dan zag Santje er slecht uit, kort en goed!

Maar Santje lachte hem hartelijk uit. ״Hoe kom je er-bij dat ik zou gaan!” zei ze.

Eindelijk stonden ze aan de boot. Sander was weg. Vader zorgde dat Nannie een goed plaatsje kreeg. De kapitein zou op haar passen. Ze namen afscheid, Nannie met een heel raar gevoel, want nu ging zij van allemaal weg ... Vader en Santje moesten de plank af, en de bel ging.

En toen kwam het... Terwijl zij wuifden naar de boot, en Nannie daar als een klein figuurtje stond. Het was of Santje ineens alles door een mist zag, de boot, de wolken, de schepen... Daar voer Nannie weg, Nannie, naar die