In de Gouden Klok

148    IN DE GOUDEN KLOK.

״van hetzelfde.” Het oude, blauwe gatenblousje, de ״peper-bus”, werd verachtelijk terzijde gelegd; die zou niet mee-gaan. In plaats daarvan maakte Santje, uit een rok van moeder, een blousje met een net liggend kraagje, dat bij den donkerblauwen rok kon gedragen worden.

En dan het linnengoed! Er moesten toch minstens twee knappe nachtponnen wezen! Eén werd er nieuw gekocht, en voor nummer twee werd de beste van Santje’s nacht-ponnen gekozen, waaraan men een nieuw kantje zette. Zoo werkten Santje en haar moeder samen, en de zorgen hoop-ten zich op, want de schorten, de hemden, de kousen, alles moest in orde.

Maar het kwam in orde, zóó goed, bij deze eenvoudige, arme menschen, dat tante Gerritje later zei: ״ik heb al veel kinderen te logeeren gehad, maar geen is er nog zoo knap voor den dag gekomen, als dit!”

Op een dag verscheen Sander met een koffertje van zijn zusters, dat men had moeten leenen. Het zag er 'n beetje grauw en verdaan uit, maar Nannie wierp zich erop, met wrijfwas en poetspomade; zij lag op de knieën en wreef het leer en poetste het koper, of haar leven ervan af-hing, en tenslotte werd het nog heel toonbaar. Zij probeer-de eens hoe de nachtponnen erin stonden en genoot van het schoone gezicht. Er was ook nog een wit haarlint, dat Neeltje en Marie hadden cadeau gegeven, en van Willy’s moeder zou zij een ons drupsjes krijgen: o, wat ^,n weelde zou dat koffertje bevatten!

Eindelijk zei Moeder, dat zij het nu maar in de hang-kast moest zetten, tot den dag, dat er ingepakt zou wor-den. Maar soms, als niemand het zag, haalde zij het stil-letjes voor den dag, en ging ermee voor den spiegel staan, in een achtelooze houding, zoo’n beetje opzij, alsof ze naar 't station stapte; ze was werkelijk net een echte dame, die op reis ging!