In de Gouden Klok

140    IN DE GOUDEN KLOK.

Maar de kinderen waren opperbest tevreden met haar sprookjes, ze kregen er nooit genoeg van, en begrepen niet, waar Santje het allemaal vandaan haalde!

Dien avond leefde het weer in de trap van al het moois en wonderlijks, dat zij hen voortooverde. De beide meisjes zaten een treedje lager dan zij, tegen haar aangeleund... De klagelijke geluiden van de schepen, die door den Am-stel voeren, kwamen tot hen, het verre geblaf van hon-den, de stap van 'n enkelen voorbijganger,..

Maar op 't laatst kon Santje geen sprookjes meer ver-tellen. Het ging niet meer. Het leek of er iets in de lucht was, dat hen stil maakte en zij zaten daar, droevig, zwijgend... Het was nu haast heelemaal donker gewor-den, het was of er iets gebeurde, ergens, of zij op iets wachtten...

Zij wisten niet hoe lang zij daar gezeten hadden. Het was volkomen donker, 'n Enkele lantaarn brandde er op straat, de brug was weggeschemerd ...

Als vogeltjes in een klein nestje, dicht bijeengedoken, zoo waren zij.., De groote, donkere vogel zweefde over het huis, de groote, donkere vogel waar je bang voor bent, met zijn dreigende schaduw...

Er gebeurde iets. Boven morrelde er iets aan een deur, er was een zachte stap op de trap ... Ze keken. Het was Nel, die beneden kwam. 'n Paar groote, brandende oogen zagen hen uit haar witte gezicht aan. Ze durfden niet vragen. Wat voor nieuws zou zij brengen? Nu was het zeker gebeurd, nu was het erge er ,..

Nel probeerde te spreken. Haar lippen beefden.

״M'n broertje ..." fluisterde ze. ״M’n broertje ... hij slaapt, o, hij slaapt... ! Hij zal beter worden! De dokter zei, dat hij beter zou worden, als hij maar slapen kon!" En ze begon erg te huilen, van overspanning, en zakte