In de Gouden Klok

138    IN DE GOUDEN KLOK.

land, een mooi, licht tooverland, tot hen was gekomen en nu zouden ze hem verliezen... Dat deed hun de dikke tranen in de oogen wellen, en op een keer was Willy, onder de les, voorover op haar bank gezonken en had zoo gehuild.., ״M'n broertje is zoo ziek,” had ze gezegd, toen meneer ernaar vroeg.,. De heele klas was er stil van geweest.

Nel was nauwelijks meer te zien of te spreken, ze had met haar moeder voor verpleging en winkel te zorgen en het was of de beide kleinere meisjes nu echt de nabijheid van Santje zochten, om tenminste een steun en toevlucht te hebben.

En op een avond kwam het, het allertreurigste ... De dokter was juist weggegaan en hij had gezegd: ״Het is de crisis, erop of eronder... Als hij vanavond niet tot een rustigen slaap komt, sta ik nergens voor in...”

Het werd zoo stil toen het dokterskoetsje wegreed. Het werd zoo stil. Willy's moeder, die den dokter had uitge-laten, was naar boven verdwenen, en ook Nel was niet te zien. En daar stonden ze, met hun drieën, verlaten, ver-weesd... Santje begreep dat ze iets doen moest, ze ver-langde zoo te helpen.

״Laten we in de trap gaan zitten,” zei ze. En daar zaten ze, en staarden de straat in. Het werd al schemer. De zon ging zeker wel onder, maar je zag het niet. De lucht was grijs, overal grijs, grauwgrijs, loodgrijs... Er was iets droevigs, iets vochtigs in de lucht, 'n heel fijne regen viel eruit neer ... Niemand liep er meer ...

Nel kwam naar beneden, zocht naar hen, zag hen zitten. Ze zag bleek, en haar oogen waren dik.

״Hoe is het?” vroegen ze werktuigelijk.

״Als ... o, het is zoo erg ... De dokter zegt, als ... als hij maar slapen kon, dan was hij gered...!" En zij barstte in snikken uit.