In de Gouden Klok

136    IN DE GOUDEN KLOK.

Of liever: neen, Ebels moeder zei, dat het geen gevolg van dien ongelukkigen tocht hoefde te zijn; 't kind was toch al zoo zwak geweest, het had hem misschien al lang onder de leden gelegen... Zoo troostte zij de kinderen, die zich verweten dat zij op hun broertje en vrindje niet beter hadden gepast...

Maar hoe dat dan ook was, op een avond stond het koetsje van den dokter stil voor het huis der weduwe, en de dagen, die daarop volgden, leken zoo droevig...

Het was of zij nu eerst recht begrepen, wat Ebel in hun leven was geweest. Hun kleine broertje, hun vrindje... Hij was immers niets, hij was zoo teer als een zonne-straaltje, neen als een manestraal, de arme jongen... Zij herinnerden zich zijn bleeke, fijne gezichtje, zijn lichtende, blije oogjes, zijn lach, als hij zoo gelukkig tusschen hen in sprong... O, mochten zij hem nu maar bij zich hebben, om met hem te spelen, om hem te vertroetelen ... Maar hij lag boven, in het donker gemaakte kamertje, en zijn moeder was bij hem ...

Wat waren zij trotsch op hem geweest! Zij hadden met moederlijke zorg zijn das boven zijn kieltje gestrikt, en zijn fijne, zijden krullen uit zijn mutsje weggestreken, en zijn traantjes gedroogd, en hem gedragen, en erom ge-streden, bij wie hij 't liefste wou zijn...

Als zij bruiloftje speelden, op een groote stoep, en Nel en San de bruidsvader en moeder waren, Willy, met een wit schort achterstevoren omgebonden en een krans van papieren bloemen in 't haar, de bruid, en Nannie de muziek, en zij ieder op een paaltje zaten, dan was Ebeltje een prins geweest, die op bezoek kwam. Hij had een blauwe cape aan, en een sierlijk afhangende muts, van een sjaaltje gemaakt, met een veer los erin gestoken; en hij was zoo mooi, dat zij niet genoeg naar hem kijken konden en hoopten dat de menschen het zien zouden en