In de Gouden Klok

EEN VERDRIETIG PLEZIER.    135

smart, en toen Willy haar vriendinnetje zag weenen, begon zij ook al gauw te snuffelen...

En huilen, daar kon mijnheer van der Velden nu een-maal niet tegen. Dat maakte hem kriebelig, ״Gaat naar je plaatsen," zei hij, nu echt kwaad, ״En jij kunt heelemaal geen verzuim hebben," beet hij Willy toe- ״'t Is de vraag of je overgaat. Om twaalf uur hoor jullie wel wat de straf is," 's Middags gingen zij naar huis, ieder met een lei tegen zich aangedrukt, waarop de noodige strafregels hadden te verschijnen, die hen konden leeren, hoe men zich hoorde te gedragen. Ook hun ״kaartjes voor goed gedrag” moes-ten zij teruggeven.

״Voor jou is het niet zoo erg,” zei Willy, ״maar ik krijg er nog straf van m'n moeder bij!"

't Was waar: bij Nannie thuis werd eigenlijk nooit ge-straft. Maar toen ze thuis alles moest bekennen, en Marix moest aanzien, die zoo flink was en altijd zoo z’n best deed en nooit de school verzuimde, toen zij Vaders ver-slagen gezicht zag en Moeders strenge, bedroefde oogen, toen dacht zij dat het voor haar toch nog wel erger was... En het gaf heelemaal niet of Santje al zei, dat zij wel een deel van het strafwerk wou maken. Het was immers niet om dat beetje werk: zij kon er vlug genoeg mee terecht! Maar iedereen dacht nu natuurlijk, dat zij voor niets deugde en een onverschillig, akelig kind was! Zij had zin om de lei op te nemen en te smijten, hem kapot op den grond!

* *

*

״Gelukkig maar!" zeiden de meisjes, toen het werk en de kaartjes waren ingeleverd en zij dachten, dat zij daar-mee van de gevolgen af waren. ״Nu is het tenminste voor-bij!" Maar zij wisten niet, dat de ergste gevolgen nog komen moesten ...