In de Gouden Klok

EEN VERDRIETIG PLEZIER.    133

״Dat merkt me moeder dadelijk. Ik mag niet schoolziek zijn!”

Nel en San wisten ook geen raad voor de twee zon-daressen.

Langs den Amstel ging met groot geraas een brand-weerwagen voorbij, de mooie flambouwen lichtend in 't donker, de gehelmde mannen staand er bovenop... ״Misschien staat de school in brand!”

0״, ja, eer dat-ie dan weer opgebouwd was, was alles vergeten!”

״Dat mag je niet zeggen,” zei Nel. ״Je mag nooit wen-schen dat er brand komt!”

״'t Zou toch heerlijk zijn. Of al kwam er maar een aard-beving, zoo’n heel klein aardbevinkje, dat niemand kwaad deed. Alleen de school viel om .. .״

Maar den volgenden morgen, toen hun looden voetjes hen naar school droegen, — want al draalden zij nog zoo, te laat komen durfden zij dien dag heelemaal niet! — den volgenden morgen stond de school er nog even deug-delijk als altijd; zij was volstrekt niet verbrand, en ook was er geen aardbeving geweest, en onverbiddelijk kwam het oogenblik nader, dat zij onder de oogen van mijnheer Van der Velden hadden te verschijnen . .. Daar was hij al... Nannie, wie dat door Santje op het hart gedrukt was, stamelde haar excuus ...

Mijnheer Van der Velden keek de twee kleine meisjes, die daar met neergeslagen oogen stonden, eens aan. In zijn hart lachte hij. Ze hadden het dus niet kunnen laten, ondanks zijn verbod. En och, was het eigenlijk wel zoo erg, wat zij gedaan hadden? Het waren niet de slechtsten uit zijn klas, die twee kinderen, die twee trouwe vriendin-netjes; de eene, die kleine Willy in haar matrozenpakje, die er altijd zoo keurig verzorgd uitzag, de blonde krullen door een netten, witten strik bijelkaar gehouden; en die Nan-