In de Gouden Klok

132    IN DE GOUDEN KLOK.

eenmaal iets verkeerds doet, dan is 't net of er nog meer bijkomt! — toen de stem van den boschwachter hen ach-terhaalde.

״Wat doen jullie daar, hé? Wat hebben jullie daar... ?" Zij waren als verlamd, niet in staat tot vluchten. ■. Zou hij hen meenemen, naar 't politiebureau, om de maat hun-ner rampen vol te maken?

Hij kwam dichterbij; het was een groote man, met een baard en een booze stem.

״Waar hebben jullie die geplukt, hè?”

Nel wees; ״Daar «..!”

״Gooit ze dadelijk in 't water, ondeugende nesten dat je bent!”

״Mogen we... mogen we ze niet houden, meneer?” haperde Nannie. Het waren zulke mooie bloemen, en zij waren zoo weinig bloemen gewend...

״Wat, durf jij nog wat zeggen, rakker? Gauw, dadelijk het water in ermee, onmiddellijk!”

Nannie trilde op haar beenen van schrik ... Traag gleden de bloemen uit hun onwillige handen. Willy kon het niet meer aanzien, en begon ״te snotteren en te snikken.. .״ ״En nou meteen naar huis toe, naar je moeder, en kom me niet meer onder de oogen!”

Met hangende pootjes gingen zij. Tenminste hoefden zij niet mee naar 't bureau.

's Avonds zaten de vier meisjes bedrukt bij elkaar ״in de trap", zooals het heette, die naar Nels en Willy's woning, boven den winkel, leidde. Het was een prachtige avond, de zon ging schitterend onder achter de brug, maar zij hadden geen plezier. Morgen zouden de twee kleinere meisjes naar school moeten ...

״Wat zullen we toch zeggen ... ?”

״Waren we maar ziek!"

״Ja, laten we ziek zijn, dan vergeet meneer het!"