In de Gouden Klok

EEN VERDRIETIG PLEZIER.    129

,,Ikke . . . niet.,. !” zei Nannie. ״Als ik het van school niet mag, mag ik het van thuis ook niet!”

״Ze hoeven het toch niet te weten!” zei Wil.

״Oi... !” zei Nan.

״Nou en Santje en Nel gaan ook, en dan zouden wij thuisblijven?’”

Ja, dat was waar, dat was verschrikkelijk, dat Santje en Nel het zouden genieten, en zij niet! Zij zouden den heelen dag op die domme schoolbanken zitten, en terwijl zou het feest daarginds zijn gang gaan, en het zou voorbij zijn onherroepelijk, en zij zouden er niet bij zijn geweest... !

Dien avond was er 'n heele bespreking tusschen de vier meisjes. ״Je moet het zelf weten!" zei Santje. Willy had er een jokkentje voor over gehad, maar Nannie kon de jok niet over de lippen krijgen. Toen Moeder haar zoo recht-uit vroeg: ״En... wat zei meneer?” was het er bij haar uit geweest, voor ze 't wist. ״Hij... hij wil het niet heb-ben, ’t mag niet.,.!”

״Dan is 't dus uit,” zei Moeder. ״Als je geen^! verlof krijgt, kun je niet gaan. Ik zou er dan maar niet om treuren, en maar denken aan de vacantie. Misschien regent het morgen, en dan valt het heele bloemencorso in het water.”

Maar den volgenden dag was het prachtig weer ge-weest.

Santje kreeg brood en 'n paar centen mee, en Nannie ging naar school. Maar ze ging niet naar school! Neen, evenals Willy, had zij vast besloten, er kwam van wat er van kwam, mee te gaan naar het feest.

״Jullie moeten het zelf weten!” zeiden Nel en San, toen de beide meisjes met hen meestapten, en den weg naar school niet schenen te zien. ״Nou, we zullen 't ook wel weten!” zeiden ze, en zij namen Ebeltje bij de hand, die op 't laatste oogenblik zoo bitter was begonnen te huilen,

In de Gouden Klok.    9