In de Gouden Klok

NANNIE HEEFT ERNSTIGE ZORGEN.    123

Bij de brug bleef ze stilstaan. ״Toe ga mee," zei de jongen, ״^,t Is vlak over de brug."

״Eerst me poesie wegbrengen," zei Nan. De jongen liep mee tot aan de deur, wachtte tot ze weer buiten kwam, en toen ging het naar zijn huis.

De steile trap was keurig met    een loopertje    van    zeil

belegd, en Nannie mocht boven komen. De moeder van den jongen was heel vriendelijk, ze gaf Nannie een stuk dikke koek en er hing een koperen vogelkooi met een groene kanarie erin, en er waren gehaakte kleedjes op de canapé en de stoelen en ook nagemaakte bloemen onder een stolpje, en een prachtig schilderij van ״Ach, Vader, niet meer!" De jongen liet haar zijn houtsnijwerk zien, hij had ook de lamp uitgezaagd die    in de    kamer    hing,    en

Nannie was heelemaal verrukt en verguld    van alles ...

״Wat is dat dan voor een jongen? Je had niet zóó maar mogen meegaan! Ik ken die menschen heelemaal niet," zei Moeder, toen Nannie erover sprak.

״Nou en het zijn wat 'n nette menschen,” zei Nan, ״en het is een heel goed huis voor Grijsje, want er is een looper op de trap en een koperen vogelkooi en 'n groot schilderij en de stoelen zijn van rood pluche enne... enne ..

״Ja, dan zal 't wel een goed huis wezen," zei Vader leukweg. Nannie keek hem weifelend aan: had zij weer iets geks gezegd?

״En toch is het een erg best huis," zei ze. ״Ik weet het zeker, en de jongen maakt houtsnijwerk en... en ik heb ook een stuk dikke koek gehad!"

Dat deed de deur dicht. Op een keer kwam de jongen in een korfje het póesje halen. Nannie mocht mee, om te zien hoe goed zijn mandje en melkbakje in orde waren. Hij bracht haar weer naar huis, vroeg of ze nogeens spelen kwam en ging met een gelukkig gevoel weer terug.