In de Gouden Klok

122    IN    DE    GOUDEN    KLOK.

tot Nannie. ״Eén zoo’n mormel is genoeg!"

Op een middag ging Nannie met haar poesje, het was ״Grijsje", wandelen langs den Amstel. Het zonnetje scheen en zij streelde haar katje onophoudelijk, ging er ook eens mee op een stoep zitten, praatte ertegen en had het heel druk.

Een jongen kwam voorbij, bleef staan en zag het zaakje eens aan.

Nannie was geheel verdiept in haar poesje. Ze liet hem spelen met haar vingers, hij kroop naar haar schouders, ze lachte en had den grootsten schik.

״Wat 'n aardig beestje!" zei de jongen.

Nannie scheen den jongen niet te zien. ״Hij is mijn poesie, hè?" zei ze teeder.

Het poesje stak zijn pootje uit naar haar neus.

״Pas op, hij zal je krabben!" zei de jongen.

״Nietes, hè?” zei Nannie tot het poesje. ״Hij krabt me niet, hij doet nooit kwaad!” En ze nam het zachte poeze-pootje in haar vingers.

De jongen bleef nog staan. Hij vond het poesje aardig, — en het meisje ook!

״Wij hebben thuis geen kat," zei hij.

״Maar hij mag zóó maar niet bij de menschen,” zei Nan, die nog altijd geen jongen zag. ״Nee hè Grijs? Hij mag alleen in het allerbeste huis dat er bestaat, anders mag ik hem nooit weggeven! Hij is veel te lief, hè poes?” En ze maakte aanstalten, om naar huis te gaan.

״Waar woon je?” vroeg de jongen, en nu moest ze hem wel aanzien.

״Daar... in de straat...” zei ze vaag.

״Ga met me mee, naar me huis,” zei de jongen. ״Ik woon net over de brug. Dan kan je zien, dat het bij ons een goed huis is.^M

Nannie zei niet ja, niet neen, maar ze liep met hem op.