In de Gouden Klok

120    IN DE GOUDEN KLOK.

Ien, het kostte een hoop geld, en Vader had zoo terloops tegen moeder gezegd: ״ik weet niet of ze wel altijd de volle maat geeft, ik heb er weleens aan getwijfeld...”

Den eersten keer dat Nannie, — die dat bij ongeluk opgevangen had, — weer petroleum moest halen, keek zij in de kan en zei: ״hebt u wel de volle maat gegeven?"

De petroleumvrouw brieschte van woede. ״Die dochter van u," — zei ze later tegen Moeder, voor wie zij een groote vereering had, — ״die dochter van u is 'n kat, hoor, dat kan ze van mij op 'n briefie krijgen!"

De zaak was, dat Nannie nog niet begreep, wat ze wèl en wat ze niet zeggen mocht!

Nu had diezelfde petroleumvrouw kort geleden een groote droefenis in haar leven gehad. Haar poes, de zware, dikke oude poes, die het zoo goed bij haar had en altijd in de vensterbank zat om zich te koesteren in het kleine brokje zon, dat wel zoo vriendelijk was in het keldergat te wil-Ien schijnen, haar brave poes had de straat willen over-steken en was overreden.

Nannie kwam een keer, tastte in haar zwakke plek en zei meelijdend: ״Nou hebt u heelemaal geen poes meer ...!”

״’k Wil er ook geen meer hebben,” zei de petroleum-vrouw somber. ״Je hebt er maar verdriet van. Je gaat te veel hechten aan zoo’n beest, 'k Zal wel 'n muizenval zetten."

״Ik heb toch zoo’n schatje van 'n poesje,” zei Nan. ״Hij is heelemaal pikzwart."

״Heelemaal pikzwart?” kon de petroleumvrouw niet na-laten te zeggen, ofschoon ze volstrekt niet gesteld was op een praatje met Nannie. Maar 'n pikzwart poesje... !

״Ja,” zei Nan. ״Enkel maar 'n klein wit halfhemdje, en dat staat hem juist zoo snoezig. En zindelijk dat-ie is!” (ze wist dat ze hiermee een tweede zwakke plek trof van de