In de Gouden Klok

118    IN DE GOUDEN KLOK.

Daar kwam Marie, uit de turfloods, langs. Die wist niet wat ze zag... Die valsche Neel! Nu speelde ze met Nan-nie! Zij voelde zich buitengesloten ...

Maar Neel riep haar. ,,We hebben 'n katje," zei ze. ״Van Nannie. Maar hij komt bij ons. Kijk 's wat 'n leuk staartje."

Op 't laatst waren ze zóó met z'n drieën aan 't ravot-ten, dat het katje lastig werd. ״Ga mee in de turfloods spelen!" zei Marie. Ze hadden zóó lang niet in de turf-loods gespeeld.

״Dan zal ik me beesie even wegbrengen," zei Nan.

Heerlijk was het dien middag in de turfloods. Ook Willy was erbij gekomen. Zij klommen hoog over de stapels turf, schommelden op den schommel, speelden verstop-pertje, en joegen de knechts, die aan 't kolenladen waren, den schrik op 't lijf.

״Zoo!” zei Marie's oude tante Sien, die in 't kantoortje zat. ״Zijn jullie weer goed?" Maar ze deden net of ze 't niet hoorden. Wie wordt er nu graag aan een oude vijand-schap herinnerd? 't Was juist zoo heerlijk, dat zij weer met elkaar praatten.

Toen Neeltje thuiskwam, ging ze diplomatiek te werk. Ze deed alles wat haar moeder van haar verlangde, en was buitengewoon gewillig. Zoo terloops zei ze: ״ik heb laatst zoo’n geritsel gehoord in me bed..."

Toen er 's middags visch gegeten werd, zei ze: ״hadden we nou maar 'n kat, voor de graatjes!”

Maar 's avonds bij 't naar bed gaan riep ze ineens: 0״, Moeder, hoor je niets?"

Nu was dat juist het zwakke punt van die groote, ster-ke vrouw: de angst voor muizen, die inderdaad veel in de timmermanswerkplaats voorkwamen. Ze was bang dat zij in haar rokken kropen, en was er weleens op een stoel voor gaan staan!