In de Gouden Klok

116    IN DE GOUDEN KLOK.

opluchting zou zijn geweest.

Jaantje wierp de katjes verachtelijk weer in 't mandje, ״’k Zal me wéér uitsloven!" zei ze.

Maar niemand was gelukkiger dan de poes. Ze likte haar kleintjes hartstochtelijk, tot ze glommen en glansden, en nestelde zich tevreden bij hen in de mand.

Maar nu stond Nannie voor een moeilijke taak. Ze had heel wat op zich genomen. Hoe kon zij zorgen dat al die katjes een thuis kregen? In ieder geval waren zij voor-loopig gered.

En Nannie begon zich wat meer te bemoeien met de katjes, die nu haar katjes waren geworden. Ze lette op, of ze wel zindelijk waren. Op een middag, dat het heel mooi weer was, ging zij er met één wandelen, want zij vond dat ze wat meer frissche lucht noodig hadden. Het was de liefste van allen, ״Geelgrijsje” noemde zij hem, en hij had een verrukkelijk bruinig bekje, dat zoo mooi rose openging, als hij probeerde te miauwen.

Met haar katje in haar arm, teeder, liep zij door de straat. Ze had duizend lieve naampjes ervoor, en zag natuurlijk haar vijandin Neeltje niet, die daar ook liep rond te scharrelen. Zij ging heelemaal op in haar poesje.

Maar Neeltje was erg nieuwsgierig. Ze bleef dicht bij Nannie in de buurt.

״Pas op!” lachte Nannie tegen haar poesje. ״Bijt me niet, hoor! Wil je dan zoo graag in 't zonnetje? Hier heb je m’n vinger, speel d'r maar mee!"

Neeltje liep dicht langs haar heen. ״'n Kat!" zei ze ver-achtelijk, maar toch vol belangstelling ...

״Mijn poesie, hè?” zei Nannie, die nog altijd haar vijan-din niet zag. ״Mijn lieve poesie!" En ze zette het katje in haar eigen hals, waar het vreeselijk begon te krieuwelen,