In de Gouden Klok

NANNIE DOET ONTDEKKINGEN.    107

״Dit is geloof ik wel iets voor jou," zei hij. ״Dit zal je wel interesseeren."

Santje keek het in. Het was een hoofdstuk, waarin ver-teld werd, hoe twee groote geleerden, Kant en Laplace, zich het ontstaan van de aarde en van al de andere ster-ren gedacht hadden.

Zij nam het mee naar Vaders voorkamertje, waar het zoo stil was. Wat is dat mooi van Marix dat hij me dat geeft, dacht ze; dat hij om me gedacht heeft. En ze zat met haar ellebogen onder haar hoofd, stijf ingespannen over het hoofdstuk. Het was of zij het verslinden, of zij het op-eten moest. Het was net als een stukje voedsel, een klein stukje, en als je het kreeg dan merkte je pas hoe n honger je had ...

En het was eigenlijk een heel groot stukje voedsel, want je ging erdoor denken, het was net of de hemel voor je openging, of je het zag gebeuren. Al die sterren, al die lichtvonkjes, die stonden daar niet stil, neen ze waren groot en ze bewogen door elkaar, en ze botsten soms, ze hadden hun geschiedenis, ze waren gloeiend geweest en van hun zonnen afgevlogen, en ze werden koud en er waren gloeiende nevelmassa's, waar ze weer opnieuw uit te voorschijn kwamen ... en ze hadden een eigen karak-ter, Saturnus had een ring en Jupiter had manen, ieder had zijn eigen, wonderlijke wezen ...

Het was een levende wereld, daarboven, en het was zóó ontzaglijk en geweldig dat je het haast niet bevatten kon met ^,n paar kleine menschenhersens ...

Een groote bevrediging kwam over Santje, nu ze dan tenminste iets wist, iets had mogen lezen. Ze gaf Marix het boek terug. ״Dank je wel," zei ze en dat was diep gemeend.