In de Gouden Klok

NANNIE DOET ONTDEKKINGEN.    105

aarde, samen hingen ze los in den aether... Gelukkig dat de zon ze nog 'n beetje vasthield, want waar zouden ze anders heengetuimeld zijn? Maar je kon zelfs niet eens wegtuimelen, als er geen zwaartekracht was... De zwaar-tekracht, waar meneer van der Velden op school van ver-teld had, was net een machine met spaken, die het heelal in mekaar en uit mekaar hield... En waar kwam de zwaartekracht vandaan, en wat was de zwaartekracht, en ... alles?

Santje had een gevoel, of haar hersens barsten zouden van al de verwondering en het ontzag en het verlangen, om te weten, dat er in was, het was als een pijn, ze had erom kunnen huilen, en ze dacht: o, als je maar wist, als je maar alles wist, dan zou je het kunnen begrijpen...

En ze vroeg, ze vroeg tot in 't eindelooze, Vader en Marix moesten eraan gelooven, vooral Marix, die immers alles uit de eerste hand wist, van de H.B.S.? Ze was met haar hardnekkige, onvermoeide vragen net als een boor in den berg. De berg vindt het niet prettig dat de boor zoo in hem werkt, maar dat kan de boor niet schelen: die moet de schatten eruit halen!

Vader en Marix konden het nauwelijks allemaal beant-woorden, maar Santje was onbarmhartig, vooral voor Marix: ze vond dat zij recht op zijn weten had. Ze kon immers zelf niet op de H,B,S. gaan, maar hij ging erop, en zij had het gevoel dat hij voor hen allemaal ging en uit-deelen moest van zijn kennis. En Marix had weer dezelfde gewaarwording als altijd, wanneer Santje begon te vragen: of hij niet genoeg wist, en of hij beter zou kunnen ant-woorden, als hij al zijn boeken maar eerst beter had door-gewerkt...

Vader was er rustiger onder; die wist al, dat je toch niet alles weten kunt. En de maan trok er zich heelemaal niets van aan: die ging kalm door en was onderwijl al