In de Gouden Klok

MARIX HEEFT EEN GEHEIM.    99

hooren kunt... Santje kon er haast niet van scheiden als zij er langs kwam, zij móest blijven staan en het liefelijke geluid begeleidde haar nog een eind weegs en zij luisterde zoo lang zij kon... Maar Santje wist niet of zij van muziek hield ...

Op het oogenblik echter, dat de eerste viooltoon, warm en innig vibreerend, door de kamer klonk, toen de viool bezit nam van de kamer en ze voor het eerst vulde met haar geluid, toen wist Santje ineens, dat zij van muziek hield. Ze hield ervan en ze zou er eeuwig van houden. De wereld had voor haar een nieuw gezicht gekregen, het was een stem die tot haar sprak en die zij begreep, die haar ontroerde en iets in haar openmaakte ...

Als muzikale menschen spelen, ook al zijn ze technisch nog niet zoo heel ver, dan is het toch aangenaam om naar te luisteren; want zij verstaan de muziek, zij voelen den zin van wat zij spelen. En als onmuzikale menschen spelen, dan kunnen zij nog zoo knap zijn: het is volstrekt niet altijd mooi!

En Marix was muzikaal; daarom had hij juist zoo hevig naar een viool verlangd.

Santje had er geen hinder van dat hij zijn trillers nog niet zoo goed beheerschte, en er weleens wat ruw over-heen streek; de melodie en de zin sprak toch tot haar.

Het was een heel wonderlijke avond; een wereld ging voor haar open. Marix speelde zijn beste stukken, de Traumerei van Schumann en zijn mooie études van Mazas en de krachtige melodieuze van Kreuzer, en Standchen van Schubert; zij hoorde voor het eerst die melodieën, waar zij later zoo vertrouwd mee zou geraken en die een stuk van haarzelf zouden worden ...

Zij zat stil, met de handen in elkaar, en Marix had geen dankbaarder publiek kunnen hebben, en geen, waar het beter aan besteed was. De kamer was donker geworden,