ter begonnen te praten en een loomere stemming zich van de aanwezigen meester maakte, werden de horloges voor den dag gehaald. De treinen wachtten, het dringende leven riep....
— Ga je al weg....? Wacht nog even, er komt nog koffie....
Inderdaad, je verbeeldde je den geur al te ruiken, de kellners er al mee te zien binnen komen, het was te verleidelijk.... Eventjes dan nog....
En de koffie was best, en wat er bij was ook, het deed je goed, je was blij nog even gewacht te hebben....
Maar reeds was, nauwelijks door de gasten opgemerkt, net als op een echte bruiloft, het jonge paar, neen het oude paar, geëclipseerd.
Zij waren heengegaan, stilletjes, na n paar handen gedrukt te hebben, volsla״ gen öp, uitgeput, zat van de emoties en de eer en de vreugde....
In het kleine, gezellige autotje had je ze 96